Þetta myndband úr sjónvarpsþættinum Fernwood Tonight frá 1977 er eitt það allra besta sem ég hef séð með meistara Tom Waits. “I’d rather have a bottle in front of me than a frontal lobotomy” er ein fleygasta setning sem nokkur tónlistarmaður hefur látið frá sér í sögunni.
Hin geðþekka sveit Maximo Park var fyrr í kvöld að senda frá sér myndband við nýjustu smáskífuna af væntanlegri plötu sveitarinnar. Smáskífan kemur út 4. maí en platan, Quicken The Heart, kemur út þann ellefta sama mánaðar.
Fyrir utan hina frábæru sveit Procol Harum þá er það önnur ensk sveit sem er í mestu uppáhaldi hjá mér. Moody Blues heitir hún og á langan glæstan feril að baki sem teygir sig allt aftur til ársins 1964. Á næstu misserum ætla ég að stikla á stóru varðandi feril sveitarinnar og kynna ykkur fyrir nokkrum að þeirra bestu lögum.
Moody Blues var stofnuð af þeim Michael Pinder og Ray Thomas sem blús band en um leið og línur tóku að skýrast í liðsskipan sveitarinnar, og þeir John Lodge og Justin Hayward gengu til liðs við hana, þróaðist tónlist Moody Blues yfir í afar melódískt og nokkuð framúrstefnulegt rokk með miklum klassískum áhrifum.
Fyrsta smáskífa Moody Blues naut ekki mikillar athygli en sú næsta “Go Now”, sem heyra má nauðgað af einhverjum smjörpopparanum á útvarpsstöðvum landsins um þessar mundir, seldist afar vel og er enn í dag eina smáskífa sveitarinnar sem náð hefur fyrsta sæti í Bretlandi.
Fyrsta plata Moody BluesThe Magnificent Moodies kom út sumarið 1965 og innihélt úrval merseybeat og R&B cover laga auk slagarans margfræga “Go Now”. Seint verður sagt að þessi frumburður sveitarinnar sé hátt skrifaður meðal aðdáenda hennar en aðra sögu má segja um þá næstu, stórvirkið og þemaplötuna Days of Future Passed sem kom út síðla árs 1967.
Ég fjalla nánar um Days of Future Passed í næstu færslu en á meðan bið ég ykkur að njóta eins þekktasta lags Moody Blues sem einmitt er að finna á þessari merku plötu.
Eftir mikla vinnu og þó nokkrar pælingar tókst okkur félugunum að setja nýjan vef Rjómans í loftið á réttum tíma. Við erum auðvitað ægilega stoltir af bæði okkur og nýja vefnum og sjáum fyrir okkur stóra og mikla hluti í framtíðinni.
Ég hvet alla áhugamenn um tónlist og tengd málefni að einhenda sér yfir á hinn nýja Rjóma, virða fyrir sér kræsingarnar og taka svo virkann þátt í umræðunni.
Ég er svoldið í því að grafa upp gamla góða 90’s slagara um þessar mundir. Var að fara í gegnum gamalt Weezer efni þegar ég mundi allt í einu eftir The Rentals, hliðarverkefni bassaleikarans Matt Sharp, sem hann svo yfirgaf Rivers cuomo og félaga fyrir stuttu seinna.
Fyrsta plata The Rentals, Return Of The Rentals, er, fyrir utan Destroyer með Kiss og fyrstu plötu Weezer, mín uppáhalds plata. Á henni eru eintómir hittarar og melódíur svo ljúfar og laðandi að maður fær aldrei nóg. Hljómsveitarskipanin er líka einstök: bassi, trommur, gítar, tveir Moog og tvær fiðlur auk seiðandi bakradda.
Læt hér fylgja með það lag sem flestir ættu að kannast við af þessari frábæru plötu:
Boston sveitin Passion Pit hefur verið að hreyfa við all nokkrum bakendum undanfarið með laginu “Sleepyhead”. Passion Pit er hugarfóstur Michael nokkurs Angelakos en hann sér um söng og laga- og textasmíðar. Á tónleikum spila með honum fjórir hressir ungir menn vopnaðir gífurlegu úrvali hljómborða og hljóðsmala auk hversdagslegri hljóðfærum eins og trommum og bassa.
Sveitin hefur verið að hita upp fyrir bönd á borð við Death Cab For Cutie, Girl Talk, These New Puritans og fleiri og oftar en ekki skilið þau eftir í rykinu. Hver veit nema einhver framtakssamur, fjársterkur áhættufíkill taki sig til og flytji þessa snillinga inn svo landinn fái að sjá ferskt og almennilegt dansiband á sviði?
Fyrsta stóra plata Passion Pit er væntanleg um miðjan maí og heitir Manners.
Egill færði til bókar og flokkaði sem: 90's; Rokk; Sænskt.
Hver man ekki eftir þessum slagara? Þori að veðja að hann var mörgum ykkar löngu gleymdur. Sjálfur hafði ég steingleymt þessu frábæra “one hit wonder” sænsku sveitarinnar Whale en skífuþeytirinn í undirmeðvitundinni hafði greinilega grafið það upp og smellt á fóninn. Ég fór því auðvitað beint í rykfallið diskasafnið mitt og gróf upp plötuna We Care þar sem þetta lag er að finna. Mynduð þið trúa því að það séu að verða komin 15 ár síðan platan kom út? Djöfull líður tíminn!
Eins og glöggir lesendur bloggsins hafa eflaust tekið eftir hefur eitthvað lítið farið fyrir skrifum og tónlistarumfjöllun hér. Þetta á sér allt eðlilegar skýringar auðvitað. Í fyrsta lagi er það að sjálfsögðu gamla góða letin, nema hvað. Í öðru lagi er það endurlífgun Rjómans sem ég hef verið að vinna að í samvinnu við hann Samúel samverkamann minn. Í þriðja lagi er það Twitter en þar hef ég verið að “tvíta” bæði fyrir sjálfan mig og einnig fyrir hönd Rjómans. Á Twitter hef ég verið að “tvíta” um og vísa í lifandi skelfingar ósköp af tónlist og þá auðvitað aðallega hin sívinsælu MP3 skjöl. Þeir sem ekki eru á Twitter eða fóru á mis við umrædd skjöl geta fundið þau hér annarsvegar og hér hinsvegar.
Ég mun halda áfram að skrifa hér og blaðra um tónlist en með breyttum áherslum þó. Ætla að færa mig meira yfir í eldra og sjaldgæfara efni og birta frekar nýrri tónlist á Rjómanum og Twitter. Í kjölfarið ætla ég svo að breyta aðeins útlitinu á blogginu og taka einnig eitt og annað til endurskoðunar ef ég hef krafta og tíma til.
Hér er svo að lokum eitt lag handa ykkur. Það er með Oklahoma sveitinni Other Lifes sem teljast verður stærsta uppgötvunin í tónlistarheiminum það sem af er árinu.
Enn og aftur fær blessað tónlistarbloggið að sitja á hakanum. Of mikið að gera á öðrum vígstöðvum. Ég er samt búinn að hafa lifandi helvítis helling af tónlist í eyrunum eins og alltaf.
Læt hér óútskýrðan og óflokkaðan lagalista fylgja. Eina sem þið þurfið að vita er að þetta er allt saman mestu gull og gersemar. Eðal stöff!
Þann 19. næstkomandi mun meistari Tom Jenkinson, betur þekktur sem Squarepusher, gefa út EP plötuna Numbers Lucent en kemur út í beinu framhaldi af síðustu breiðskífu hans Just A Souvenir. Það er hreint með ólíkindum hvað þetta ólíkindatól nær að koma manni stöðugt á óvart eins og glögglega má heyra í laginu “Illegal Dustbin” sem gefið er frítt af þessu tilefni.
Ein er sú sveit sem algerlega hefur fram hjá mér farið síðasta tja…eitt og hálfa árið eða svo en þetta er hið stórgóða breska tríó The KBC. Augljós ástæða þess að drífandi og taktfastir tónar þremenninganna í The KBC hafa ekki borist mér til eyrna er sú að báðar stúdíóplötur þeirra voru gefnar út í Japan og eingöngu þar. Sem er með öllu óskiljanlegt því, þó þeir gerir það örugglega gott í Japan (eins og svo margar sveitir), þá er tónlist þeirra það góð að þeir myndu án efa næla sér í feitann og myndarlegan hóp áhangenda bæði í norðri og vestri. Ég veit svosum ekki meira um þessa sveit en það sem Wiki segir mér en tónlistin þarfnast ekki frekari útskýringa. Hún stendur fyrir sínu eins og tóndæmin hér að neðan sanna en þau eru af fyrstu plötu The KBC sem ber heitið On The Beat.
Egill færði til bókar og flokkaði sem: 70's; Folk; Rokk.
Ég hef alltaf verið mikill Jethro Tull aðdáandi en þó á mínum eigin forsendum. Ég held t.d. ekki mest upp á þær plötur sem aðdáendur Tull mæra yfirleitt hvað mest. Thick As A Brick er að sjálfsögðu frábær plata en hún er ekki uppáhalds hjá mér. Ég tæki Songs From The Wood fram yfir hana í hvert skipti.
En best þykir mér þó snilldarverkið Heavy Horses en skífan sú, sem kom út 1978, þykir mér sameina allt það besta sem Tull býður uppá. Hún er líka þyngri en fyrri plötur Tull og bandið þéttara og einhvernveginn betur spilandi.
Titillag plötunnar er svo auðvitað hápunkturinn. Sjáum myndbandið:
Þarna syngur meistari Anderson lofsöng um sérstakt kyn hesta sem ég kann nú ekki frekar deili á. Textinn er, að mér finnst, einn sá besti sem hann hefur ort og hefur þó margt komið af viti úr kollinum á honum blessuðum. Hér eru fyrstu línurnar. Svona yrkja bara færustu skáld:
Iron-clad feather-feet pounding the dust
An October’s day, towards evening
Sweat embossed veins standing proud to the plough
Salt on a deep chest seasoning
Last of the line at an honest day’s toil
Turning the deep sod under
Flint at the fetlock, chasing the bone
Flies at the nostrils plunder.
The Suffolk, the Clydesdale, the Percheron vie
with the Shire on his feathers floating
Hauling soft timber into the dusk
to bed on a warm straw coating.
Það er eitthvað við þetta lag sem heillar mig óendnalega. Kannski er það vegna þess að þarna er Anderson, bóndinn sjálfur, á heimavelli og yrkir þá og semur kannski með örlítið meiri ástríðu en hann hafði gert fram að þessu. Hver veit?
p.s Tókuð þið eftir tvöfalda bassatrommu aksjóninu hjá trommaranum?
Egill færði til bókar og flokkaði sem: Uppgjör 2008.
Þá er komið að hinni árlegu uppgjörsfærlu. Bestu plötur ársins kynntar innlendar sem erlendar sem og lög ársins. Einnig nefni ég áhugaverðar plötur úr heimi raftónlistar og ekki má gleyma blessuðu þungmálmarokkinu.
Besta erlenda plata ársins
Fleet Foxes - Fleet Foxes
Það sem heillar mest við þessa samnefndu plötu Fleet Foxes er áreinsluleysið og viðkunnanleikinn sem blasir við manni þó tónlistin sé fullkomlega einstök og óvænt. Það er eins og Robin Pecknold, söngvari og lagasmiður sveitarinnar, hafi ekkert fyrir því að semja lögin og þau hrökkvi af honum eins og hversdagleg og ómerkileg orð. Það vottar heldur ekki fyrir tilgerðarleikanum sem svo oft hrjáir listamenn sem ætla sér stóra hluti og vilja fremja ódauðleg og æðri listaverk.
Hér er tónlistin hrein og einlæg og samin af heilum hug og ber þess merki að skaparar hennar og flytjendur hafa lagt sig alla fram við að koma henni á koppinn.
Lög Naglbítanna sem tekin eru fyrir á plötunni voru vel flest ágæt í sínum upprunalega útsetningum en færast yfir í allt aðra vídd með aðkomu Lúðrasveitarinnar og snilldarlegum útsetningum fimmmenningana sem minnst var á hér að ofan.
Allt vopnabúr Lúðrasveitarinnar er nýtt við flutning laganna og fær hvert einasta hljóðfæri að njóta sín. Þetta gerir það að verkum að lögin eru allt í senn gædd dramatík, spennu, drunga, mikilfengleika og hugljúfri angurværð sem maður gat vart ímyndað sér að leyndust í annars ágætum tónsmíðum Naglbítanna. Ljúfsárar melódíur breytast í tilfinningalega rússíbanareið og kæruleysislegar dægurflugur breytast í upphefjandi lofsöngva sem skáka myndu hvaða ættjarðaróði sem er.
…sagði skáldið og gott ef ekki mætti greina smá mæðu í orðum hans. Það er samt engin mæða í gangi í heimi tónlistar. Þar er allt í svaka blússi og allir í rosa stuði. Eða þannig.
Ég er að vinna í algerri dómsdags bloggfærslu um lög ársins og bestu plöturnar bæði innlendar og erlendar. Færslan sú ætti að sjá dagsins ljós milli jóla og nýárs. Til að létta ykkur lundina á meðan og stytta biðina eftir blessuðum jólunum eru hér þrjú bærileg jólalög í fluntingi góðkunningja bloggsins: